Podstawowe zawarcie umowy wymaga złożenia oferty i przyjęcia tej oferty, wzajemnej zgody na warunki, woli bycia związanymi tymi warunkami oraz pewnej dozy wynagrodzenia (tjkorzyścią dla przyrzekającego lub szkodą dla przyrzekającego). Nieodpłatne działania i istniejące zobowiązania prawne nie kwalifikują się jako świadczenia. Główne środki obrony, które strony bronią się przed wykonaniem umowy, obejmują brak sumienia, oszustwo, błąd i przymus ekonomiczny. Oszustwo może być zachętą lub faktem (tj, gdy dana osoba jest wprowadzana w błąd do podpisania dokumentu bez znajomości lub zrozumienia jego charakteru, treści lub konsekwencji). Opierając się na tego rodzaju środkach obrony przed wykonaniem umowy, powód może zdecydować się na odstąpienie od umowy lub może zdecydować się na zmianę umowy przez sąd (tj, przekształcając zamierzone warunki lub wyjaśniając intencje, jeśli brakuje ich w umowie). W sprzeczności z obroną przed egzekwowaniem są różne sposoby, w jakie strony mogą łamać umowy. Naruszenia mogą być wyprzedzające, oparte na niewykonaniu lub opóźnieniu wykonania przez stronę lub na naruszeniu domniemanego przymierza we wszystkich umowach w dobrej wierze i uczciwym postępowaniu. Ogólnie rzecz biorąc, gdy strona narusza umowę, strona nienaruszająca musi powiadomić stronę naruszającą o jej naruszeniu, aby nie zrzec się naruszenia, podczas gdy strony kontynuują umowę. Jednak nawet po dokonaniu zawiadomienia strona nienaruszona nie może rozwiązać umowy z powodu zauważonego naruszenia przez drugą stronę. Strony naruszające często bronią się przed niewykonaniem umowy, na przykład wykonanie jest niemożliwe, druga strona zaangażowała się w zachowanie, które udaremniło zdolność strony naruszającej do wykonania, zrzeczenie się, naruszenie przez drugą stronę, warunek poprzedzający naruszenie występ strony nie nastąpił, oraz siła wyższa klauzule. Odszkodowania wynikające z naruszenia umowy znacznie różnią się od tych, które wiążą się z obroną egzekucyjną. Odszkodowania z tytułu naruszenia umowy mogą obejmować przewidywane szkody (bezpośrednie lub wtórne), utracone zyski, szkody związane z poleganiem (jako alternatywę dla przewidywanych szkód, tj, co zyskałaby strona, która nie naruszyła umowy, gdyby wykonał ją jej kontrahent), restytucja, odszkodowanie symboliczne i umowne, a w niektórych przypadkach zmuszenie strony naruszającej do wykonania umowy, a w rzadkich przypadkach odszkodowanie karne. W stanie Nowy Jork brak złagodzenia szkód przez stronę nienaruszającą spowoduje niemożność odzyskania strat, którym można było zapobiec dzięki rozsądnym wysiłkom i wydatkom strony nienaruszającej.