W sporach gospodarczych oszustwo pojawia się w różnych kontekstach, w tym w sporach dotyczących umów, kupnie i sprzedaży towarów oraz transakcjach na papierach wartościowych. Osoba popełniła oszustwo, gdy fałszywie przedstawia fakty, wiedząc, że oświadczenie jest fałszywe i z zamiarem polegania na tym zniekształceniu. Roszczenie dotyczące oszustwa jest kompletne, gdy powód wykaże, że słusznie polegał na fałszywym oświadczeniu i bezpośrednio w wyniku tego poniósł szkodę. Roszczenia dotyczące oszustwa mogą przybierać różne formy, w tym oszustwa prawne, sprawiedliwe, wynikające z zaniedbania i konstruktywne. Co ciekawe, sprawiedliwe oszustwo stanowi wyjątek od ogólnej zasady, zgodnie z którą osoba dopuszczająca się oszustwa posiada wiedzę, że jej oświadczenie jest fałszywe. Słuszne oszustwo pozwala na środki zaradcze, takie jak odstąpienie od umowy wywołane tego rodzaju oszustwem. Kiedy dana osoba ma obowiązek ujawnić istotne fakty, ale je ukrywa, jest to znane jako oszukańcze zatajenie. Zazwyczaj, aby utrzymać roszczenie o oszukańcze zatajenie, powód musi wykazać stosunek umowny, poufny lub powierniczy, który nakłada na potencjalnego pozwanego obowiązek zabrania głosu. Roszczenia dotyczące nieumyślnego wprowadzenia w błąd wymagają również pewnego rodzaju relacji między powodem a pozwanym, co powoduje powstanie obowiązku ujawnienia przez pozwanego. Szkody poniesione w wyniku oszustwa mogą mieć charakter słuszny lub zgodny z prawem. Odszkodowania prawne obejmują odszkodowania kompensacyjne i karne.